Vrede van Amiens

Vrede van Amiens
De Vrede van Amiens door Jules-Claude Ziegler, 1853
Ondertekend	1802-1803 in Amiens
Partijen	Joseph Bonaparte Charles Cornwallis José Nicolás de Azara Rutger Jan Schimmelpenninck
Talen	Nederlands, Engels, Frans, Spaans
Portaal    Politiek

De Vrede van Amiens van 27 maart 1802 maakte een einde aan de oorlog tussen het Verenigd Koninkrijk en de Franse republiek die begonnen was met de Franse oorlogsverklaring van 1793. Het vredesverdrag eindigde op 18 mei 1803 nadat de Britten weigerden om Malta te ontruimen en zij Frankrijk opnieuw de oorlog verklaarden.

Na eerdere pogingen om vrede te sluiten (bijvoorbeeld in 1797 tijdens een conferentie te Rijsel) slaagde de conferentie te Amiens wel. Van Britse zijde werd onderhandeld door Charles Cornwallis. De Franse delegatie werd geleid door Joseph Bonaparte. Daarnaast namen er delegaties namens de Spaanse koning en het Bataafs Gemenebest - beide bondgenoten van de Franse Republiek - aan de onderhandelingen deel. De Spaanse delegatie stond onder leiding van don José Nicolás de Azara. Het Bataafs Gemenebest had Rutger Jan Schimmelpenninck afgevaardigd. Het Ottomaanse rijk (bondgenoot van het Verenigd Koninkrijk) trad op 13 mei 1802 tot het verdrag toe.

Het Bataafs Gemenebest raakte met dit verdrag Ceylon definitief kwijt, maar kreeg de Kaap de Goede Hoop terug. Het Verenigd Koninkrijk gaf ook het streven naar het herstel van het stadhouderschap in de Republiek officieel op onder de voorwaarde dat het Huis van Oranje-Nassau schadeloosgesteld zou worden. De voormalige stadhouder Willem V rekende er al op dat hij hoe dan ook geen kans had om opnieuw aan de macht te komen in de Republiek. Toch zorgde hij er wel voor dat er een leger van Orangisten in Engelse kleding en vier oorlogsschepen, allen varende onder de prinsenvlag, gereed stonden voor toekomstige gebeurtenissen mocht er zich een mogelijkheid voordoen om het stadhouderschap te herstellen. Deze krijgsmacht werd echter niet lang daarna alweer opgedoekt. Verder werd er in het verdrag afgesproken dat er onderling krijgsgevangenen zouden worden uitgewisseld tussen de Britten en Fransen.^[1]

De vrede hield uiteindelijk niet lang stand. Na ruim een jaar verklaarden de Britten weer de oorlog aan Frankrijk. Een directe aanleiding voor de breuk was de Britse weigering om Malta te ontruimen. De Derde Coalitieoorlog volgde in 1805.

De vrede zorgde voor een kortstondige heropleving van de handel, de landbouw en de visserij. Vanuit de Franse havens (ook de Vlaamse) kon weer ongestoord op volle zee gevist worden, wat leidde tot een scherpe stijging van het aantal vissersschepen en de hoeveelheid verhandelde vis.^[2]

De tekst van het verdrag is te vinden in:

• Kerautret, M., 2002, Les Grands Traités du Consulat 1799-1804. Documents diplomatiques du Consulat et de l’Empire Tome 1, Paris : Nouveau Monde éditions/Fondation Napoléon, p. 230-241 en
• Parry, C. (red.), 1961-1986, The Consolidated Treaty Series, vol. 56, 1801-1803, Dobbs Ferry, N.Y : Oceana Publications, p. 289-300.
• Een Nederlandstalige versie is te vinden in het Bulletin der wetten van de Fransche Republiek, 3de serie, nr. 193, p. 13-31 (30 Floreal jaar X).