Heinrich Lenz

Heinrich Friedrich Emil Lenz
Persoonlijke gegevens
Titelatuur/graad	Doctor of Philosophy
Geboortedatum	12 februari 1804
Geboorteplaats	Dorpat
Overlijdensdatum	10 februari 1865
Overlijdensplaats	Rome
Nationaliteit	Duitsland
Beroep	natuurkundige, ingenieur, uitvinder, academisch docent
Academische achtergrond
Alma mater	Keizerlijke Universiteit van Dorpat
Schrijftaal	Duits
Wetenschappelijk werk
Vakgebied(en)	Natuurkunde
Bekend van	Wet van Lenz
Werklocatie	Sint-Petersburg,[1] Helsinki, Tartu
Erkenning en lidmaatschap
Lid van	Russische Academie van Wetenschappen (5 mei 1828 – 24 maart 1830), Russische Academie van Wetenschappen (24 maart 1830 – 5 september 1834), Russische Academie van Wetenschappen (5 september 1834), Pruisische Academie van Wetenschappen (1853), Turijnse Academie van Wetenschappen (12 december 1841),[2] Russisch Geografisch Genootschap (1845), Berlin Geographical Society (1863), Göttinger Academie van Wetenschappen

Heinrich Friedrich Emil Lenz (Dorpat, 12 februari 1804 – Rome, 10 februari 1865) was een Baltisch-Duits natuurkundige die vooral bekend is vanwege de naar hem genoemde wet van Lenz die hij in 1833 formuleerde.

Heinrich Lenz werd geboren in Dorpat, het huidige Tartu in Estland. Na het voltooien van zijn middelbareschoolopleiding in 1820 studeerde Lenz natuur- en scheikunde aan de Universiteit van Tartu. Van 1823 tot 1826 nam hij deel aan de derde expeditie rond de wereld van Otto von Kotzebue. Op deze reis bestudeerde hij het klimaat en de fysische eigenschappen van zeewater.

Na de genoemde reis werkte Lenz aan de Universiteit van Sint-Petersburg, in Sint-Petersburg waar hij van 1840 tot 1863 decaan was van de faculteit voor wis- en natuurkunde. In 1831 begon hij zijn studie van het elektromagnetisme, waarbij hij experimenten van Michael Faraday herhaalde en nauwkeurig uitbreidde. Naast de wet die naar hem genoemd is, ontdekte Lenz in 1842 ook onafhankelijk de wet van Joule.

Lenz stierf op 60-jarige leeftijd in Rome na een beroerte.